Marian wordt geboren in Rotterdam – Overschie, een betondorp dat in de jaren vijftig tijdens de wederopbouw uit de grond is gestampt. Een normaal, traditioneel arbeidersgezin waarin de toekomst voor een meisje vast lag: secretaresse. Op de mededeling dat ze fotomodel wil worden reageerde haar vader op bijzondere wijze. Hij kocht het boek: fotomodel...voor mij hoeft het niet’ voor haar. Op de mededeling dat ze actrice wilde worden reageerde hij met: doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Dus werd ze secretaresse.

Na de HAVO ging ze in de avonduren naar Schoevers en werkte overdag als dictafoniste bij een Handelmaatschappij in huiden & vellen. Iets waar ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen zou zijn omdat ze fel tegen het gebruik van bont ben, maar toen besefte ze dat nog niet zo. Ze heeft het er precies een half jaar volgehouden. Daarna vond ze een baan bij een reclamebureau, maakte haar opleiding tot secretaresse af en werd stewardess bij Martinair. Voornamelijk omdat ze naar New York wilde om een goede vriend te bezoeken, maar geen geld had voor een ticket.

Op zoek naar een leven dat beter bij haar paste, werkte ze enige tijd als fotomodel wat haar weinig bevrediging opleverde. Omdat ze een enthousiast hobbykok is, werd ze door vrienden gevraagd bij hen in de keuken te komen werken in een nieuw te openen eetcafé in Rotterdam, Café Radio Rijnmond. Daar werkte ze als zelfstandig kok. Ook heeft ze enige tijd aan de koude kant gestaan in Le Muniche, het restaurant van Rob Baris in Rotterdam.

In die periode ontwikkelde ze een steeds groter verlangen zich te ontwikkelen en te verdiepen. Ze meldde ze zich aan bij het IDV – Instituut voor Dramatische Vorming-  en begon aan een cursus ‘Elementair Toneel’. Dat was haar eerste kennismaking met acteren en het was liefde op het eerste gezicht. Ze besloot actrice te worden. Ze reageerde op een advertentie ‘ervaren, full-time actrice gezocht’ in de Volkskrant. Ze deed auditie, kreeg een black out en de slappe lach en kreeg de rol. De regisseur in kwestie was Koos Terpstra. Hij had net zijn eerste toneelstuk ‘De Lente’ geschreven en Marian kreeg de vrouwelijke hoofdrol. De samenwerking die volgde zou enkele jaren duren. Ze was zijn muze. Hij schreef rollen voor haar o.a. de rol van Andromache in zijn bewerking van het stuk van Euripides is voor haar geschreven.

Als snel werd ze opgemerkt door castingdirector Hans Kemna. Hij castte haar in haar allereerste televisierol in de serie ‘Zeg ‘ns Aaa’, als diamantverkoopster die Koos Dobbelsteen een groeibriljant verkoopt.
In 1988 kreeg ze haar eerste vaste rol in de serie Medisch Centrum West als de verpleegkundige Gerda Cazal. Na een seizoen besloot ze deze serie te verlaten omdat ze zich verder wilde ontwikkelen als actrice.

Ze meldde zich aan bij het Conservatorium in Antwerpen, waar éminence grise van het Belgische toneel Dora van der Groen en Ivo van Hove aan het hoofd stonden, en werd prompt aangenomen. De opleiding was streng, hiërarchisch en schools en daardoor geen doorslaand succes voor haar.
Na het eerste jaar kreeg ze een hoofdrol aangeboden in de kinderserie Meester Bleekbeen voor de VPRO en is ze teruggegaan naar Amsterdam, waar ze haar acteercarrière weer oppakte. Er volgden tal van toneelproducties en televisieseries.

In 1994 speelde ze de rol van Nathalie Tellegen in de populaire serie ‘Vrouwenvleugel’.

In 1995 kreeg ze de rol van Vera Prins in de serie Baantjer waarmee ze bekend werd bij het grote publiek.
In 1997 ontvangt de serie de Televizierring.
Daarnaast begint ze aan een studie psychologie en volgde de oriëntatiecursus scenarioschrijven bij de Scriptschool. Incidenteel wordt ze gevraagd om een artikel te schrijven of een column wat haar met het schrijven in contact bracht.

In 2000 speelde ze de hoofdrol in ‘Isabelle’, het eindexamenproject van Tim Oliehoek.

In 2002 speelde ze in de door haarzelf geïnitieerde lunchvoorstelling Dreen, geschreven door Paul Groot. Korte tijd later besloot ze na acht seizoenen uit de serie Baantjer te stappen.
De behoefte om zich verder te ontwikkelen kon ze niet langer ontkennen.

Van 2002 t/m 2003 stond ze op de planken naast John Kraaykamp sr. In de voorstelling Gouwe Handjes geschreven door Haye van der Heijden.

In 2004 volgde de voorstelling MAMA.

In 2004 en 2005 speelde ze een van de hoofdrollen in de comedy ‘De Afdeling’ voor de KRO.

In 2005 werkte ze mee aan een documentaire van de Postcodeloterij over Artsen zonder Grenzen waarvoor ze naar Noord-Uganda reisde.

Door haar studie psychologie raakte ze steeds meer geïnteresseerd in denk- en veranderingsprocessen en bewustwording.
In 2006 besloot ze een coachingsopleiding te gaan volgen aan de ‘Academie voor Coaching’. Daarnaast werd ze opgeleid door Joop de Kler van de Alites Adviesgroep.

In 2006 keerde ze als Vera Prins nog één keer terug in de allerlaatste aflevering van Baantjer.

Zomer 2006 reisde ze voor het programma ‘Peking Express VIP naar India. Het versdlag wat ze daarover schreef is gepubliceerd in de Esta.
Ze begint met haar ‘Dinnerdates’ voor het blad AM, interviews waarvoor ze uit eten gaat met een bekende Nederlander en praat over de liefde voor eten.

Marian heeft een passie voor de natuur en voor dieren en combineert die liefde met reizen. 
In 2007 werd ze door het Wereld Natuur Fonds gevraagd om deel te nemen aan het programma ‘Surviving Nature.’ Voor dit programma reisde ze met o.a. Harm Edens, Loretta Schrijver en Piet Hein Eek naar het Amazonegebied in Brazilië, waar ze diverse WNF projecten ter bescherming van het regenwoud bezocht. 

Later dat jaar vestigde ze zich als coach.
Ook maakte ze voor het programma ‘Max en Loretta’ zeven afleveringen van een door haarzelf bedacht item over duurzaam maar toch lekker eten - ‘Eten en Genieten’.

In 2008 reisde ze voor het programma ‘Drie op reis’ van omroep Llink naar Laos en maakte o.a. een reportage over een ecologisch resort.

In de zomer van 2008 krijgt ze van uitgever A.W. Bruna het groene licht voor haar debuutroman ‘Geluksblind’, een verhaal over leven in het nu, liefde en angst en dat die twee heel slecht samen gaan.
Ze wordt gevraagd een column te schrijven voor de Achmea-site www.goedenwel.nl.

In 2009 komt haar debuutroman ‘Geluksblind’ uit, die binnen enkele maanden in de vierde druk verschijnt.

In 2010 geeft ze diverse coachingsworkshops. Ze schrijft aan haar tweede boek ‘De perfecte minnares’ en toert, samen met Kees Hulst Els Ingeborg Smits en Cas Enklaar,
met de voorstelling ‘Mensenkinderen’ van J.J. Voskuil door het land.

Maart 2011 verschijnt haar tweede roman ‘De Perfecte Minnares’, een verhaal waarin liefde, seks, koken en verkeerde mannen centraal staan.